به همین خاطر خیلی وقته که نتونستم بنویسم... الان هم که دارم حتی به این وبلاگ نگاه می کنم می بینم که یه عبارت خیلی مسخره داره: به گزارش خبرنگار کتاب!

اول اینکه من علی رغم اینکه هنوز به این نکته افتخار می کنم که به طور تخصصی تو حوزه کتاب و رسانه کار می کنم و خواهم کرد باید بگم که دیگه خبرنگار کتاب نیستم و دوم اینکه این وبلاگ شده روزنوشت های من و البته شاید گاه نوشت ها... در صورتی که قبلا قرار بود وبلاگ تخصصی باشه... حالا یه جور دیگه شده و اگر هم که مطلب مربوطی نوشته بشه میشه گفت دغدغه های روزانه منه!

اصلا حوصله نوشتن ندارم ولی الان خوشحالم... خیلی خوشحال... گرچه زودگذره ولی امروز یه تجربه لذت بخش داشتم و اونم پرت شدن تو آب رودخونست!! البته به لطف دوستان!

خیلی تجربه خوبی بود و شاید واقعا تکرار ناپذیر چون واقعا غافلگیر شدم.

احمدرضا احمدی

پ.ن: اینو برای دوست خوبم ندا گذاشتم که این روزها همش داره به خلیج نگاه می کنه... که یادش رفته دریا هم هست و یادش رفته به قول یکی از بچه های قدیم آدمها آدم هستن دیگه!

غصه ها خواهد ماند....

قصه این غصه ها.....

و من و تو قصه گویان گریان
قصه غصه نبودن آنها را می گوییم...

و آنها نیز....

اما امروز به شما درس میده
نه که سازی بزنه یا که آواز بخونه
درس امروزش ردیف نیست
ابی و عارف و ویگن
یا که تحریر ظریف نیست

درس امروزش هجاست
هجای نونه
حرف نون تو زبون شیرین فارسی
ضامن جونه

نون امروز کلاس یکمی فرق داره
آخه این نون عزیز غرق در خونه
تن زخمیش رو زمین افتاده و
قد رعناش همه گلگونه
اون چشاش به آسمونه
همتون می شناسینش
درس امروز كلاس ما
نداست

نداي آقا سلطونه
مامانش زهره خانومه
باباشم علي آقاست
داداشش محمده
خواهرش هم كه هدي است
همه چشماشون به راست
گريه هاشون پا به جاست
اما سختيش, دردسرهاش
رو دوش آقا رضاست
اون بهم گفت كه رضا براش باباست
رضا جون دست مريزاد خسته نباشي
همه كارهات بي صداست

آره درس ما نداست
كه سكوتشم صداست
سايه اش اينجاست سايه اش اونجاست

آره درس ما نداست
مثل اسمش يه صداست
اين صدا تو گوش ماست
نه كه امروز نه تا فردا تا قيامت بين ماست

ديگه اونو نمي بينيم
آخه اون پيش خداست
ميون فرشته هاست
يه صداست يه صداست
آخه درس ما نداست

حميد پناهي

پ.ن: استاد حميد پناهي استاد موسيقي زنده ياد ندا آقا سلطانه كه اين شعر و البته چند شعر ديگه هم براش سروده... مصاحبه استاد و شعر جديدش رو مي تونيد يك شنبه ۴ مرداد در روزنامه اعتماد بخونيد.

میگن عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد و من هیچی نمیگم و دلم می خواد به همین یه جمله امیدوار باشم... شاید نه به خاطر بلکه به یاد همه اونایی که نمی شناختمشون و دیگه نیستن که بشناسم!

همون دامن سرمه ایه و بلوز سفیده که مامان بهم می گفت حواسم باشه که روش بستنی نریزم یا اون دامن اسکاتلندیه که مامان خودش دوخته بود و چه کیفی می کرد وقتی می پوشیدمش...

همون چهار پنج سالگیا.... همون وقتایی که شیره گل یاس باغچه مامان بزرگ رو می خوردم... از باغچه توت قرمز می چیدم... تو بغل عمو به سیب های روی درخت ماشاالله می گفتم....

همون بیست سال پیش... همون وقتایی که همه بودن... غم نبود... نمی فهمیدم دنیا چیه... چه خوش می گذشت.... چه زود گذشت... 

همین چند سال پیش.... همین دوستایی که چندتاشون بیشتر دوست نموندن...

چرااااااا؟!

: فقط اگر قرار باشه فیلم وقتی همه خوابیم روی پرده نمایش داده بشه!!!!